Ruch książkowy

Ruch książkowy należy do ustalonego zasobu wiedzy o debiucie. Wiedza ta, nazywana teorią debiutów, obejmuje ruchy i plany zbadane w partiach oraz analizach. Określenie pochodzi od drukowanych podręczników, lecz dziś „książką” może być również baza danych, kurs lub inne uporządkowane źródło cyfrowe.

Etykieta oznacza, że ruch został już zbadany i zastosowany w porównywalnych pozycjach. Nie znaczy to, że jest jedynym poprawnym ani koniecznie najlepszym ruchem. Może istnieć kilka alternatyw książkowych, a dawne zalecenie może zostać wyparte przez nowsze partie lub dokładniejsze analizy.

Co zależy od źródła

• Obszerna baza danych może uznawać za książkowy rzadki ruch, którego nie zawiera krótki podręcznik.
• Ruch może być standardowy na określonym poziomie rywalizacji, a zarazem nieznany większości graczy.
• Dwa źródła mogą różnie oceniać tę samą kontynuację, choć oba odnotowują ją jako teoretyczną.

Gdy partia opuszcza zapisane kontynuacje, komentatorzy mówią potocznie, że wyszła z książki. Nie dowodzi to, że nowy ruch jest dobry lub zły. Wskazuje jedynie moment, od którego używane źródło oferuje mniej utrwalonych wskazówek.

W komentarzach i analizach określenie „ruch książkowy” zwykle opisuje stan wiedzy szachowej, a nie to, co gracz osobiście zapamiętał. Gracz może samodzielnie znaleźć ruch książkowy albo zapamiętać ruch teoretyczny bez zrozumienia planu, który za nim stoi.