Obrona czeska

Opisana tutaj obrona czeska zaczyna się od 1...d6, następnie ...Nf6, a rozpoznaje się ją po ...c6 w trzecim ruchu czarnych. Pion z c7 przechodzi na c6, wspiera pole d5 i kontroluje również b5. Czarne budują zwartą pozycję, zanim zdecydują, jak zaatakować biały środek.

Pion na c6 tworzy drogi, którymi czarny hetman może trafić na a5, b6 albo c7. Czarne często rozwijają skoczka z b8 na d7 i gońca z f8 na e7, a następnie dążą do ...e5 lub ...d5. Są to centralne przełomy pionowe, czyli ruchy pionów mające zaatakować albo wymienić białe piony centralne i otworzyć linie dla czarnych figur.

Białe początkowo mają więcej przestrzeni: piony na e4 i d4 kontrolują wiele centralnych pól i pozostawiają więcej miejsca do manewrowania. Mogą rozwijać figury ruchami Nf3 i Be3 albo wspierać ekspansję ruchem f4, lecz nie powinny zakładać, że pozycja czarnych jest bierna. Jeśli ...e5 lub ...d5 zostanie dobrze przygotowane, biały środek może szybko się otworzyć. W odróżnieniu od bardziej znanego ustawienia Pirca, innej obrony również zaczynającej się od 1...d6 i często kontynuowanej ...g6 oraz ...Bg7, obrona czeska najpierw stawia na strukturę c6 i d6.