Wiecznie zielona partia

Wiecznie zielona partia to pojedynek Adolfa Anderssena z Jeanem Dufresne'em, którego najwcześniejsza znana publikacja ukazała się w 1852 roku. Zasłynęła atakiem, w którym białe figury współpracują przeciw czarnemu królowi, oraz końcową sekwencją poświęceń. Poświęcenie polega na świadomym dopuszczeniu do utraty materiału, na przykład cennej figury, w zamian za większą rekompensatę, taką jak otwarcie linii lub wymuszenie mata, czyli ataku na króla bez żadnej legalnej odpowiedzi.

Nazwa nie musiała być związana z partią od chwili jej rozegrania. Tradycja łączy ją z późniejszym opisem przypisywanym Wilhelmowi Steinitzowi, który przedstawiał kombinację jako zawsze świeżą lub trwałą. Partia zakończyła się matem, lecz jej wartość nie ogranicza się do ostatniego ruchu: pokazuje, że aktywizacja figur poza polami początkowymi, wykorzystywanie otwartych linii i przekątnych oraz koordynacja ataku mogą być ważniejsze niż proste liczenie figur.

Wiele książek podaje Berlin jako miejsce rozegrania, ale najwcześniejsze znane źródła nie wskazywały lokalizacji, dlatego nie należy jej uważać za całkowicie potwierdzoną. Partię trzeba też odróżnić od Nieśmiertelnej partii, innego zwycięstwa Anderssena, tym razem nad Lionelem Kieseritzkym. Podobnie jak Partia złotych monet łączy pamiętną grę z otaczającą ją opowieścią, którą należy oddzielić od zweryfikowanych faktów.