Wyjaśnienie
Gioacchino Greco, zapisywany też jako Gioachino i znany jako Il Calabrese, czyli "Kalabryjczyk", był włoskim mistrzem aktywnym na początku XVII wieku. Niewiele szczegółów jego życia jest pewnych, lecz dzięki rękopisom jego idee szachowe krążyły długo po jego epoce.
Czego uczyły partie
Jego pisma łączyły zasady, porady oraz pełne partie lub partie modelowe. Wiele z nich przedstawia pozycje otwarte, w których piony centralne przesunęły się i pozostawiły bierkom wolne linie, a następnie szybkie ataki na króla. Pokazują też taktykę, czyli krótkie wymuszające sekwencje oparte na szachach, biciach lub groźbach. Obejmują ofiary, dobrowolne oddawanie materiału w celu uzyskania ataku, oraz wzorce matowe nadal spotykane w podręcznikach dla początkujących.
Tego materiału nie należy czytać jak współczesnej bazy partii. Niektóre przykłady mogły zostać skomponowane do nauki, a przeciwnicy często pozostają bezimienni. Ich trwałą wartością jest nauczanie poprzez pełne sekwencje i widoczne konsekwencje. Ta włoska tradycja wpłynęła na , grupę XVIII-wiecznych autorów, którzy również cenili szybki rozwój i bezpośredni atak.
Użycie i kontekst
Greco żył przed epoką współczesnych turniejów, zegarów szachowych i pełnych zapisów biograficznych. Jego zachowane dzieła są więc pewniejszym źródłem niż wiele opowieści o życiu autora.
Częste nieporozumienia
Każda partia była udokumentowanym pojedynkiem
Nie można tego ustalić. Część materiału mogła być skomponowana lub dopracowana dydaktycznie, a mimo to zachowuje ważne historycznie idee szachowe.
Źródła
- 1.Gioacchino Greco, Chess Notes (Edward Winter)
