برتری

یک طرف زمانی برتری دارد که موقعیتش با بازی درست چشم‌انداز بهتری ارائه کند. این برتری می‌تواند از ماتریال بیشتر، یعنی پیاده‌های بیشتر یا مهره‌هایی با ارزش بالاتر، شاهی امن‌تر، مهره‌های فعال، فضای بیشتر، ساختار پیاده‌ای سالم‌تر، یعنی آرایشی با ضعف‌های کمتر، یا تهدیدهای مشخص ناشی شود. ارزیابی همه این عوامل را با هم در نظر می‌گیرد و به شمارش یک عامل محدود نمی‌شود.

برتری می‌تواند اندک، روشن یا قاطع باشد. برتری اندک یعنی یک طرف بخت‌های بهتری دارد، اما حریف هنوز امکانات فراوانی در اختیار دارد. برتری قاطع یعنی با بازی دقیق باید به پیروزی منجر شود. هیچ‌یک از این برچسب‌ها نتیجه عملی را تضمین نمی‌کند: بازیکن برتر همچنان باید حرکت‌های خوب را پیدا کند و از اشتباه بپرهیزد.

ماهیت برتری نیز اهمیت دارد. برتری ایستا معمولاً دوام می‌آورد و امکان بهبود صبورانه را می‌دهد. برتری پویا به زمان وابسته است و ممکن است از بین برود. شناخت نوع برتری نشان می‌دهد که باید تثبیت کرد، یعنی دستاوردها را ایمن ساخت، حمله کرد یا تغییر شکل برتری‌ها انجام داد، یعنی امتیاز کنونی را با امتیازی مفیدتر یا ماندگارتر عوض کرد. عدم تعادل‌ها، یعنی تفاوت‌های مهم میان امکانات دو طرف، توضیح می‌دهند برتری از کجا ناشی می‌شود، اما همیشه به سود یک طرف نیستند.