آخر بازی فیل در برابر اسب

آخر بازی فیل در برابر اسب برنده از پیش تعیین‌شده‌ای ندارد. فیل در قطرهای بلند حرکت می‌کند، اما همیشه روی خانه‌های یک رنگ می‌ماند. اسب از روی مهره‌ها می‌پرد و سرانجام می‌تواند به هر دو رنگ برسد، ولی برای رفتن از یک ناحیه به ناحیه دیگر ممکن است چند حرکت نیاز داشته باشد. بنابراین ساختار پیاده‌ها و جای شاه‌ها از مقایسه ساده ارزش مهره‌ها مهم‌تر است.

شرایطی که به سود هر مهره است

• فیل معمولاً در خطوط باز و زمانی بهتر می‌شود که در هر دو جناح هدف وجود داشته باشد، زیرا می‌تواند به‌سرعت جهت بازی را عوض کند.
• اسب معمولاً وقتی بهتر است که پیاده‌ها قفل شده باشند، بازی در یک جناح متمرکز باشد و خانه‌ای پیشرفته در اختیار داشته باشد که هیچ پیاده حریفی نتواند آن را براند.
• پیاده‌های ثابت‌شده روی خانه‌هایی که فیل حریف کنترل می‌کند می‌توانند به هدف تبدیل شوند. یک طرف همچنین ممکن است با قرار دادن پیاده‌های زیاد روی رنگ فیل خودش، آن را محدود کند.

صفحهٔ باز و دو جبههساختار بسته و پایگاه پایدار

برد عمل در دو جناح

8

7

6

5

4

3

2

a1

b

c

d

e

f

g

h

فیل از d2 در دو قطر متفاوت به a5 و h6 می‌رسد.

دو قطر هدف‌های دور از هم را پیوند می‌دهند

فیل سفید d2 از قطر d2-c3-b4-a5 به پیادهٔ a5 و از قطر d2-e3-f4-g5-h6 به پیادهٔ h6 می‌رسد. هدف‌ها در دو جناح مخالف‌اند و هیچ گرفتنی به‌عنوان نتیجه‌ای خودکار ارائه نمی‌شود.

1. فیل از d2 در دو قطر متفاوت به a5 و h6 می‌رسد.

شاه‌ها باید با حمله به پیاده‌ها، حفاظت از خانه‌های ورودی و محدود کردن فیل یا اسب حریف مشارکت کنند. اثر موقعیتی هر تعویض پیاده نیز باید محاسبه شود. تعویض ممکن است قطری را برای فیل باز کند، خانه‌ای دائمی برای اسب بسازد یا به زوگ‌زوانگ برسد، یعنی وضعیتی که هر حرکت قانونی وضعیت بازیکنی را که نوبت دارد بدتر می‌کند.

پرسش عملی این است که کدام مهره هدفی قابل دسترس دارد. فیلی بدون قطر مفید ممکن است از اسبی خوب‌جای‌گرفته ضعیف‌تر باشد، و اسبی بدون خانه‌های پایدار ممکن است در برابر فیل فعال بیش از حد کند باشد.