ضدبازی

ضدبازی فعالیتی است که یک طرف هنگام پاسخ به فشار یا طرح حریف ایجاد می‌کند. به جای دفاع صرف، مسئله‌های خود را می‌سازد: شکست پیاده‌ای، حمله در بخش دیگر صفحه، نفوذ مهره یا پیاده رونده‌ای که در ستون خود و ستون‌های کناری پیاده دشمن پیش رویش ندارد.

لازم نیست ضدحمله‌ای مستقیم در همان بخش باشد. هدف رقابت بر سر آهنگ بازی است. اگر حریف یک تمپو، یعنی یک حرکت، برای پاسخ مصرف کند، هماهنگی‌اش مختل یا طرحش عقب می‌افتد. ضدبازی کافی می‌تواند فشار را خنثی و حتی ابتکار عمل را بازپس گیرد.

شکست پیاده‌ای که اولویت‌ها را تغییر می‌دهد

1

2

3

4

5

6

7

h8

g

f

e

d

c

b

a

آغاز

d5

exd5

Ne5

Qe2

وزیر در امتداد قطر c4-d5-e6-f7 خانهٔ f7 را هدف گرفته است. با یک پیادهٔ اضافه، این تهدید سیاه را به واکنش وادار می‌کند.

فشار پیش از ضدبازی

سفید یک پیاده بیشتر دارد و تهدید می‌کند f7 را با کیش بگیرد. سیاه به پاسخی فعال نیاز دارد.

1. وزیر در امتداد قطر c4-d5-e6-f7 خانهٔ f7 را هدف گرفته است. با یک پیادهٔ اضافه، این تهدید سیاه را به واکنش وادار می‌کند.
2. شکست d6-d5 می‌تواند قطر را قطع کند و با حمله به وزیر یک تمپو به دست آورد.

ضدبازی مفید تهدیدی مشخص می‌سازد و نسبت به خطر موجود به اندازه کافی سریع می‌رسد. معمولاً بر منبعی پایدار مانند شکست پیاده‌ای، ستون باز یا گروه پیاده‌های پیش‌رونده تکیه دارد. همچنین نباید پیش از اثرگذاری تهدید خودی، دفاعی اساسی را رها کند.

داشتن ضدبازی لزوماً به معنای وضعیت برابر یا خوب نیست. طرفی ممکن است همچنان بدتر باشد، اما منابع عملی داشته باشد که تبدیل برتری حریف به برد را دشوار کند. بدون ضدبازی، حریف اغلب آزادانه بهتر می‌شود.