توضیح
شطرنج کهن شکلی تاریخی از شطرنج است که در ایران پذیرفته و پرورش داده شد و در سراسر جهان اسلام گسترش یافت. این بازی به مرحلهای بسیار آغازین از تاریخ شطرنج تعلق دارد و یکی از شکلهای مهمی بود که شطرنج بعدها از طریق آن به اروپا رسید. بازی روی صفحهای هشت در هشت انجام میشد و آرایش کلی مهرهها تا حد زیادی به شطرنج امروزی شباهت داشت.
شباهت به معنای یکسان بودن نیست. مهرهای که جای وزیر امروزی قرار داشت farzin بود، یعنی مشاور یا وزیر درباری، و فقط میتوانست یک خانه در قطر حرکت کند. قدرت مهرههای دیگر نیز با همتایان امروزی آنها تفاوت داشت. که امروزه در شرایط مشخص شاه و یک رخ را در یک نوبت حرکت میدهد، هنوز به شکل امروزی خود وجود نداشت.
شطرنج کهن در قرون وسطی استادان، تحلیلها و وضعیتهای ساختهشدهٔ خاص خود را پدید آورد. قوانین در گذر سدهها تغییر کردند. در اروپا طی قرن پانزدهم، مهرهای که به وزیر تبدیل شد حرکت قدرتمند امروزی خود را به دست آورد و قلعه رفتن مدرن بعدتر پدید آمد. بنابراین شطرنج کهن نشان میدهد قوانین شطرنج امروز حاصل تکاملی طولانی بودهاند، نه یک اختراع واحد.
کاربرد و بافت
شطرنج کهن به دورهای بسیار پیش از مکتبهای مدرن اندیشهٔ شطرنج مانند و تعلق دارد.
اشتباههای رایج
شطرنج مدرن با نامهای قدیمی مهرهها
شطرنج کهن صفحه و بخش زیادی از ساختار شطرنج را داشت، اما چند مهره متفاوت حرکت میکردند و قواعد مهم مدرن هنوز شکل نگرفته بودند.
یک داستان اختراع واحد و کاملاً مستند
منابع قرون وسطایی شواهد تاریخی را با افسانهها درهم میآمیزند. انتقال بازی از هند به ایران و سپس در جهان اسلام بسیار بهتر از داستانهایی پشتیبانی میشود که یک مخترع مشخص را نام میبرند.
