تکرار فاصله‌دار

تکرار فاصله‌دار مرورها را در طول زمان پخش می‌کند، نه اینکه آن‌ها را پشت سر هم قرار دهد. یادگیرنده می‌کوشد پاسخی را از حافظه بازیابی کند، راه‌حل را می‌بیند و پس از یک فاصله دوباره با همان مطلب روبه‌رو می‌شود. جدا کردن جلسه‌های مطالعه معمولاً ماندگاری بیشتری از فشرده کردن همهٔ تکرارها در یک جلسه ایجاد می‌کند.

فاصله‌ها می‌توانند با عملکرد سازگار شوند. مطلبی که به‌آسانی به یاد آمده دیرتر بازمی‌گردد؛ مطلب فراموش‌شده یا پاسخی که با تردید داده شده زودتر برمی‌گردد. برنامهٔ زمانی همگانی وجود ندارد، زیرا فاصلهٔ مفید به دشواری، سابقهٔ پاسخ‌ها و مدتی که دانش باید حفظ شود بستگی دارد.

کاربرد در شطرنج

می‌توان از آن برای به یاد آوردن پاسخ‌های گشایش، وضعیت‌های بحرانی، الگوهای تکرارشوندهٔ تهدید و گرفتن مهره، روش‌های مرحلهٔ پایانی بازی یا مختصات صفحه، یعنی نام حرفی و عددی خانه‌ها، استفاده کرد. مرور هنگامی بهتر عمل می‌کند که به بازیابی فعال نیاز داشته باشد، یعنی پیش از نمایش پاسخ، بازیکن بکوشد حرکت، برنامه یا توضیح را تولید کند. بازشناسی منفعلانهٔ راه‌حلی که از پیش دیده می‌شود، آزمون ضعیف‌تری برای حافظه است.

این سامانه اطلاعات را حفظ می‌کند، اما به‌تنهایی فهم ایجاد نمی‌کند. هر مورد یا وضعیت مرور باید دلیلی داشته باشد: چه تهدیدی وجود دارد، حرکت چه برنامه‌ای را دنبال می‌کند یا از چه خطایی جلوگیری می‌کند. دنباله‌ای که بدون این زمینه حفظ شده باشد، ممکن است با نخستین انحراف حریف فروبپاشد.

یک تمرین هدفمند کاری را که تمرین می‌شود تعریف می‌کند؛ تکرار فاصله‌دار تعیین می‌کند آن کار چه زمانی بازگردد. همچنین می‌توان خطاهایی را که در خودتحلیلی، یعنی بازبینی مستقل بازی خود، یافته شده‌اند یا یک تلهٔ گشایش، یعنی دنباله‌ای آغازین که پاسخی وسوسه‌انگیز را مجازات می‌کند، و در جریان بازی فراموش شده است، برای مرور زمان‌بندی کرد.