Franse verdediging, Aljechin-Chatardaanval

De Aljechin-Chatardaanval ontstaat na 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nc3 Nf6 4.Bg5 Be7 5.e5 Nfd7 6.h4. Nfd7 betekent dat het paard van f6 teruggaat naar d7. De zet 6.h4 is geen losstaande pionnenstorm: ze bereidt een materiaalaanbod voor om sneller lijnen op de koningsvleugel, de helft van het bord waar de koning begint, te openen.

De reeks is geschreven in algebraïsche notatie: velden zoals e4 combineren de letter van de lijn met het nummer van de rij; N staat voor paard, B voor loper, R voor toren en Q voor dame; pionzetten tonen doorgaans hun bestemmingsveld, x geeft een slagzet aan en + schaak. Zetten worden per paar gelezen, eerst wit en daarna zwart; puntjes vóór een afzonderlijk weergegeven zet geven aan dat zwart aan zet is.

De klassieke aanname gaat verder met 6...Bxg5 7.hxg5 Qxg5. Zwart heeft de loper op g5 uitgeschakeld en de pion gewonnen die g5 bereikte, maar de zwarte dame is vroeg naar buiten gekomen. Wit heeft de h-lijn, de verticale lijn van h1 tot h8, vrijgemaakt zodat de toren druk op h7 kan zetten, en kan de overige stukken met tempo ontwikkelen. De compensatie, de voordelen die wit voor de pion ontvangt, is alleen voldoende als die stukken snel in het spel komen.

Wit aanvaardt een materiële achterstand om tempi te winnen voor de ontwikkeling, druk op h7 te zetten en de zwarte koning in het centrum te houden.

Zwart probeert aanvalsstukken te ruilen, een veilig veld voor de dame te vinden en aan te tonen dat de extra pion kan worden behouden zonder een beslissende aanval toe te laten.

Zwart kan het offer ook weigeren door niet op g5 te slaan. Wit behoudt dan de h-pion, maar heeft die al opgeschoven en moet de zet met actief spel rechtvaardigen. De stelling kan lijken op andere takken van de Franse verdediging met directe dreigingen voor beide partijen, zoals de Burnvariant, maar de pionnenstructuur en concrete reacties zijn anders.