Franse verdediging, Steinitzvariant

De Steinitzvariant begint met 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nc3 Nf6 4.e5 Nfd7. Nfd7 betekent dat het paard van f6 teruggaat naar d7. Wit schuift de e-pion op om meer velden op zwarts helft te controleren en het paard van f6 te verdrijven. Wits centrum vormt een pionnenketen, een groep pionnen die elkaar diagonaal dekken. De pion op e5 wordt meestal door d4 gesteund, waardoor d4 een belangrijke basis van de keten is.

De reeks is geschreven in algebraïsche notatie: velden zoals e4 combineren de letter van de lijn met het nummer van de rij; N staat voor paard, B voor loper, R voor toren en Q voor dame; pionzetten tonen doorgaans hun bestemmingsveld, x geeft een slagzet aan en + schaak. Zetten worden per paar gelezen, eerst wit en daarna zwart; puntjes vóór een afzonderlijk weergegeven zet geven aan dat zwart aan zet is.

Een centrale voortzetting is 5.f4 c5 6.Nf3 Nc6 7.Be3. De f4-pion versterkt e5 en helpt wit de controle over het centrum te behouden. Het witte paard op c3 blokkeert echter tijdelijk de c-pion, die in andere Franse structuren d4 zou kunnen ondersteunen. Wit moet het centrum daarom met stukken verdedigen en zorgvuldig kiezen wanneer het wordt geopend.

Terugkerende plannen

• Wit ontwikkelt de stukken achter de pionnenketen, beschermt d4 en zoekt een aanval op de zwarte koning of een gunstige centrale opstoot.
• Zwart valt d4 aan met ...c5 en bereidt ...f6 voor om e5 rechtstreeks aan te vallen. Deze pionnenbreekzetten zijn opstoten die een pionnenketen onder druk zetten en lijnen voor de stukken openen.

De Steinitzvariant lijkt op de doorschuifvariant omdat in beide een witte pion op e5 staat. Het verschil is dat wit hier al Nc3 en zwart ...Nf6 heeft gespeeld voordat de pion opschuift. Dat detail verandert de beschikbare velden, de verdediging van d4 en het moment van de pionnenbreekzetten. De Guimardverdediging begint met 3.Nd2 en zorgt bij wit voor een andere coördinatie tussen het paard en de c-pion.