Franse verdediging, Rubinsteinvariant, Fort Knox-variant

De Fort Knox-variant wordt vaak bereikt met 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nc3 dxe4 4.Nxe4 Bd7 5.Nf3 Bc6. Ze kan ook na 3.Nd2 ontstaan. Zwart ruilt vroeg de d5-pion tegen wits e4-pion en leidt daarna de loper van c8 via d7 naar c6.

De reeks is geschreven in algebraïsche notatie: velden zoals e4 combineren de letter van de lijn met het nummer van de rij; N staat voor paard, B voor loper, R voor toren en Q voor dame; pionzetten tonen doorgaans hun bestemmingsveld, x geeft een slagzet aan en + schaak. Zetten worden per paar gelezen, eerst wit en daarna zwart; puntjes vóór een afzonderlijk weergegeven zet geven aan dat zwart aan zet is.

Die route pakt een bekend probleem van de Franse verdediging aan: de loper op c8 kan door zwarts eigen pion op e6 worden beperkt. Een loper die door eigen pionnen wordt ingesloten heet vaak een slechte loper. In de Fort Knox-variant ontwikkelt zwart die loper voordat een compacte opstelling wordt voltooid: het paard van b8 gaat naar d7, het paard van g8 naar f6, de loper van f8 naar e7 en korte rokade plaatst de koning op g8 en de toren op f8.

Het positionele evenwicht

• Zwart krijgt pionnen die moeilijk aan te vallen zijn, weinig direct zwakke velden en kansen om stukken te ruilen zodat wits aanvalskracht afneemt.
• Wit controleert doorgaans meer centrale velden, kan de stukken gemakkelijk ontwikkelen en heeft tijd om c4, Bd3, Qe2 of druk tegen het centrum voor te bereiden.

De naam betekent niet dat de stelling onneembaar is. Als zwart alleen verdedigt, kan wit geleidelijk druk opbouwen. Zwart moet het juiste moment kiezen voor ...c5, een pionnenopstoot die wits centrum aanvalt en lijnen opent, of voor het ruilen van actieve stukken. De Steinitzvariant houdt meer pionnen in het centrum en leidt tot een ander soort strijd, al moet zwart in beide gevallen de pion op d4 onder druk zetten, omdat die wits centrum vaak ondersteunt.