Franse verdediging, Tarraschvariant, Guimardverdediging

De Guimardverdediging wordt gekenmerkt door 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nd2 Nc6. Wit plaatst het paard op d2 om een mogelijke penning door een zwarte loper op b4 te vermijden en de opties in het centrum flexibel te houden. Zwart reageert door het paard van b8 naar c6 te ontwikkelen, een actief veld vanwaar het druk uitoefent op d4 en e5.

De reeks is geschreven in algebraïsche notatie: velden zoals e4 combineren de letter van de lijn met het nummer van de rij; N staat voor paard, B voor loper, R voor toren en Q voor dame; pionzetten tonen doorgaans hun bestemmingsveld, x geeft een slagzet aan en + schaak. Zetten worden per paar gelezen, eerst wit en daarna zwart; puntjes vóór een afzonderlijk weergegeven zet geven aan dat zwart aan zet is.

De zet 3...Nc6 heeft een zichtbaar nadeel: ze blokkeert zwarts pion op c7. In veel Franse stellingen schuift die pion op naar c5 om d4 aan te vallen en het centrum te openen. De Guimard stelt die pionnenbreekzet, een opstoot die een geblokkeerde structuur onder druk zet, uit en kiest een andere coördinatie, meestal met ...Nf6 en daarna ...f6 om wits pion op e5 aan te vallen.

Na 4.Ngf3 Nf6 5.e5 Nd7, waarbij Ngf3 betekent dat het paard van g1 naar f3 gaat, controleert wit meer velden en kan het vervolgen met Bd3, c3 en korte rokade, de speciale zet die de koning op g1 en de toren op f1 plaatst. Zwart verzamelt stukken tegen e5 en d4 voordat het centrum wordt geopend. Als ...f6 te vroeg komt, kan zwart de koning verzwakken; als de zet te laat komt, kan wit de verbonden pionnen op d4 en e5 stevig verankeren.

De Guimard maakt van 3...Nc6 geen kosteloze ontwikkelingszet. Het blokkeren van de c-pion is een echte concessie en maakt deel uit van het evenwicht van de opening. Vergeleken met de Steinitzvariant laat het witte paard op d2 de c-pion vrij en kan wit d4 op een andere manier ondersteunen.