Siciliaanse verdediging, Vierpaardenvariant

De Vierpaardenvariant wordt herkend wanneer de witte paarden op d4 en c3 staan en de zwarte paarden op c6 en f6. De naam beschrijft deze specifieke opstelling van vier ontwikkelde paarden, niet een bijzondere regel of een tactisch patroon.

Zwart valt met stukken de centrale velden aan, vooral d4, e4, d5 en e5, voordat wordt besloten of de d-pion of de a-pion opschuift. Door die flexibiliteit kunnen verschillende zetvolgordes leiden tot stellingen die op andere Siciliaanse systemen lijken. Een transpositie ontstaat wanneer verschillende zetvolgordes in dezelfde stelling uitkomen.

Wit kan de druk op c6 opvoeren, een paard naar b5 brengen of de ontwikkeling voltooien, wat betekent de lopers ontwikkelen en de koning in veiligheid brengen, met Be2, Be3 of andere ideeën. Zwart moet vooral op d5 en b5 letten, maar krijgt actieve stukken en heeft minder centrale pionnen vastgelegd dan in veel andere varianten.

De variant is niet noodzakelijk rustig. Na Ndb5 en ...d6 kan het spel zeer dynamisch worden. Ook de precieze zetvolgorde is belangrijk: 2...a6 definieert de O'Kellyvariant, zelfs als de paarden later vergelijkbare velden bereiken.