Szachy Capablanki

Szachy Capablanki rozszerzają szachownicę do dziesięciu linii pionowych i ośmiu rzędów poziomych. Każda strona zachowuje znany zestaw bierek i otrzymuje dwie nowe. Dodatkowa szerokość tworzy więcej przestrzeni, a podstawowe zasady ruchu, bicia, szacha, czyli ataku na króla, oraz mata, czyli ataku bez legalnej odpowiedzi, pozostają rozpoznawalne.

Dwie bierki złożone

• Arcybiskup może poruszać się jak goniec albo jak skoczek. W jednej turze wybiera jeden z tych sposobów ruchu, zamiast wykonywać oba kolejno.
• Kanclerz może poruszać się jak wieża albo jak skoczek. Również wybiera jeden z dwóch sposobów ruchu przy każdym posunięciu.

Nazywa się je bierkami złożonymi, ponieważ każda łączy pełne możliwości dwóch zwykłych bierek. Składowa skoczka pozwala im przeskakiwać, a składowa gońca lub wieży zapewnia ruch na dużą odległość, gdy droga jest wolna.

Gdy pionek dociera do ostatniego rzędu, może dokonać promocji, czyli zostać zastąpiony silniejszą bierką. Dostępne możliwości obejmują arcybiskupa i kanclerza. Roszada, specjalny ruch króla i wieży, jest również dostosowana do szerszej szachownicy: w popularnym ustawieniu król przesuwa się o trzy pola zamiast dwóch.

Capablanca zaproponował wariant w latach 20. XX wieku, a pokrewne implementacje stosują więcej niż jedno ustawienie początkowe. Przed rozpoczęciem gracze powinni więc sprawdzić pokazany układ. Cechami definiującymi pozostają szachownica 10 na 8 oraz para arcybiskup-kanclerz.

Nie jest to to samo co Grand Chess. Tamten wariant używa szachownicy 10 na 10 i równoważnych bierek złożonych zwanych kardynałem i marszałkiem, lecz zmienia ustawienie, usuwa roszadę i stosuje inną zasadę promocji.