Szachy heksagonalne Glińskiego

Szachy heksagonalne Glińskiego zastępują kwadratową siatkę sześciokątem złożonym z 91 pól heksagonalnych. Szachownica używa trzech kolorów, ponieważ przy tej geometrii dwa kolory nie wystarczają do prawidłowego rozdzielenia wszystkich przekątnych. Każda armia ma trzy gońce i dziewięć pionków, a także króla, hetmana, wieże i skoczki.

Kształt pól zmienia liczbę dostępnych kierunków. Pole centralne ma sześciu sąsiadów współdzielących krawędź oraz sześć dodatkowych kierunków diagonalnych. Nie można więc przenieść zwykłej szachownicy osiem na osiem na ten układ bez zmiany geometrii ruchu.

Jak dostosowano bierki

• Wieża przesuwa się na dowolną odległość w sześciu kierunkach przez pola współdzielące krawędzie, o ile droga jest wolna.
• Goniec przesuwa się w sześciu kierunkach diagonalnych. Każdy goniec na zawsze pozostaje na jednym z trzech kolorów, dlatego każda strona zaczyna z trzema gońcami.
• Hetman łączy ruchy wieży i gońca.
• Król porusza się o jedno pole w dowolnym z dwunastu kierunków otaczających jego pole.
• Skoczek przeskakuje dwa pola w jednym z sześciu kierunków wieży, a następnie jedno pole w kierunku odchylonym o 60 stopni w dowolną stronę. Może przeskakiwać bierki pośrednie.
• Pionki poruszają się w stronę przeciwnika i biją w dwóch ukośnych kierunkach do przodu. Ich pola początkowe i krawędzie promocji, na których pionek zostaje zastąpiony inną bierką, podążają za nieregularnym obwodem.

Nie ma roszady, specjalnego wspólnego ruchu króla i wieży. Szach i mat zachowują znane znaczenie: król nie może pozostać pod atakiem, a partia jest przegrana, gdy nie istnieje legalna obrona usuwająca ten atak.

Punktacja pata zależy od zestawu zasad. Pat oznacza, że gracz na posunięciu nie jest szachowany, ale nie ma legalnego ruchu. Oryginalna reguła Glińskiego przyznaje trzy czwarte punktu graczowi powodującemu pat i jedną czwartą drugiemu; niektóre platformy zapisują zamiast tego zwykły remis po pół punktu.

Władysław Gliński opracował wariant w 1936 roku. Jego główna różnica względem gier na dużej szachownicy, takich jak Grand Chess, nie sprowadza się do liczby pól: zmienia się sieć linii, po których bierki poruszają się i wzajemnie chronią.