Botvinnik

Mikhail Botvinnik (1911-1994) był szóstym mistrzem świata i posiadał koronę w trzech okresach: 1948-1957, 1958-1960 i 1961-1963. Wygrał turniej zorganizowany w 1948 roku przez FIDE, Międzynarodową Federację Szachową, aby rozstrzygnąć los wakującego tytułu po śmierci Alekhine’a. Później dwukrotnie tracił mistrzostwo, na rzecz Smyslova i Tala, po czym odzyskiwał je w rewanżach dopuszczanych przez ówczesne przepisy.

Jego wpływ wykracza poza te wyniki. Botvinnik propagował systematyczne przygotowanie, obejmujące studiowanie debiutów, czyli początkowej fazy partii, analizę własnych błędów, badanie gry przeciwników oraz zarządzanie fizyczną i psychiczną rutyną turniejową. Ta kultura pracy pomogła zdefiniować szkołę radziecką, uporządkowaną tradycję szkoleniową, która wykształciła kilka pokoleń elitarnych graczy.

Botvinnik był inżynierem elektrykiem, a po ostatecznej utracie tytułu mistrza świata w 1963 roku poświęcił wiele pracy szachom komputerowym. Badał metody pozwalające komputerowi wybierać obiecujące ruchy zamiast sprawdzać wszystkie możliwości. Jego projekty nie stały się później dominującym podejściem, lecz należą do wczesnej historii prowadzącej do współczesnych silników szachowych, czyli programów obliczających i oceniających pozycje.

Reprezentował również Związek Radziecki na kilku Olimpiadach Szachowych w latach 1954-1964. Jego dziedzictwo obejmuje osiągnięcia mistrzowskie oraz pracę teoretyka, trenera i badacza.