Notacja i standardy

System zapisywania każdego ruchu za pomocą figury, pola docelowego i niezbędnych symboli.

Zwięzły system zapisu legalnego ruchu za pomocą figury, pola docelowego i danych koniecznych do uniknięcia niejednoznaczności.

Forma notacji algebraicznej zwykle zawierająca zarówno pole początkowe, jak i docelowe każdego ruchu.

Format, który najpierw zapisuje pole początkowe, a potem docelowe, zwykle bez wskazania figury.

Historyczny system, który nazywa kolumny według początkowych figur i liczy rzędy od strony każdego gracza.

Odmiana SAN zastępująca litery figur małymi symbolami króla, hetmana, wieży, gońca i skoczka.

Czterocyfrowy kod przedstawiający ruch przez numeryczne pola początkowe i docelowe.

Numer grupujący ruch białych i odpowiedź czarnych w zapisie partii.

Półruch to ruch wykonany przez jednego gracza, a nie para złożona z ruchu białych i odpowiedzi czarnych.

Wariant to legalna sekwencja ruchów badająca alternatywę z konkretnej pozycji.

Rekursywny wariant adnotacji to alternatywna linia w nawiasach, która może zawierać inne zagnieżdżone warianty.

Wariant główny to centralna sekwencja śledzona bez przerwy, podczas gdy alternatywy pojawiają się jako odgałęzienia.

W notacji szachowej trzy kropki po numerze wskazują, że pokazany ruch należy do czarnych.

Zwięzły język opisujący sposób poruszania się bierki, szczególnie w wariantach szachów.

Dotykowy system transkrypcji służący do zapisywania i odczytywania posunięć, pozycji oraz komentarzy szachowych w brajlu.

Rozszerzenie notacji Betzy opisujące ruchy złożone, warunki pośrednie i specjalne efekty bierek wariantowych.

Zwięzły system stworzony do zapisywania rozmieszczenia bierek w pozycji szachowej.

Kod liczbowy podsumowujący materiał w pozycji bez wskazywania położenia bierek.

Format posunięć zapisujący pole początkowe, pole docelowe i dodatkowe dane, aby można było odtwarzać partię wstecz.

Ciąg współrzędnych używany przez protokół UCI do przekazywania jednego posunięcia między interfejsem szachowym a silnikiem.

Znak + dodaje się do ruchu, gdy ten ruch pozostawia króla przeciwnika w szachu.

Znak # dodaje się do ruchu, który daje mata i kończy partię.

x wskazuje, że ruch wykonuje bicie i zapisuje się ją przed polem docelowym.

Znak = wprowadza wybraną figurę, gdy pion dociera do ostatniego rzędu po przeciwnej stronie i promuje.

O-O to standardowy zapis roszady na skrzydło królewskie.

O-O-O to standardowy zapis roszady na skrzydło hetmańskie.

e.p. to opcjonalne oznaczenie identyfikujące bicie w przelocie w zapisie pisemnym.

Symbol zapisywany obok posunięcia, aby odnotować, że gracz zaproponował remis.

Oznaczenie wyniku wskazujące, że białe wygrały partię.

Oznaczenie wyniku wskazujące, że czarne wygrały partię.

Oznaczenie wyniku wskazujące, że partia zakończyła się remisem.

Gwiazdka używana w Portable Game Notation, gdy wynik końcowy nie jest dostępny.

Adnotacja wskazująca, że komentator uważa posunięcie za dobre.

Adnotacja wskazująca, że komentator uważa posunięcie za złe lub błędne.

Adnotacja silnej pochwały dla posunięcia uznanego za wyjątkowe.

Adnotacja oznaczająca poważny błąd lub wyjątkowo słaby ruch.

Adnotacja dla interesującego lub spekulacyjnego ruchu, którego jakość nie jest całkiem jasna.

Adnotacja dla wątpliwego, prawdopodobnie słabszego, lecz niekoniecznie katastrofalnego ruchu.

Niejednoznaczny symbol, który zależnie od konwencji może oznaczać mata lub podwójny szach.

Znak + dodawany do ruchu, aby wskazać, że król przeciwnika znajduje się w szachu.

Znak # dodawany do ruchu dającego mata i kończącego partię.

Litera x oznaczająca bicie w ruchu zapisanym notacją algebraiczną.

Sposób zapisu nowej figury wybranej, gdy pion dociera do ostatniej linii.

Skrócony sposób zapisu roszady, z dwoma znakami dla skrzydła królewskiego i trzema dla skrzydła hetmańskiego.

Symbole wskazujące, czy wygrały białe, czarne, nastąpił remis, czy wynik nie jest jeszcze dostępny.

Kod PGN złożony ze znaku dolara i liczby, który wyraża krótką ocenę ruchu lub pozycji.

Krótki znak dodawany do analizy, aby ocenić ruch lub podsumować sytuację pozycji.

Symbol oceny wskazujący, że żadna ze stron nie ma istotnej ogólnej przewagi.

Symbol oceny wskazujący wyraźną lub umiarkowaną przewagę białych, lecz nie przesądzone jeszcze zwycięstwo.

Symbol oceny wskazujący wyraźną lub umiarkowaną przewagę czarnych, bez stwierdzania, że partia się zakończyła.

Symbol oceny wskazujący niewielką przewagę białych w pozycji nadal bliskiej równowadze.

Symbol oceny wskazujący niewielką przewagę czarnych w pozycji nadal bliskiej równowadze.

Symbol oceny wskazujący pozycję trudną do osądzenia, z istotnymi zasobami dla obu stron.

Wynik FIDE dla partii nierozgrywanej, w której białe wygrywają przez forfait czarnych.

Wynik FIDE dla partii nierozgrywanej, w której czarne wygrywają przez forfait białych.

Wynik FIDE dla partii nierozgrywanej, w której obaj gracze przegrywają przez forfait.

Symbol oceny wskazujący decydującą przewagę białych, choć partia jeszcze się nie zakończyła.

Symbol oceny wskazujący decydującą przewagę czarnych, choć partia jeszcze się nie zakończyła.

Symbol analizy wskazujący, że czarne mają w pozycji miażdżącą przewagę.

Symbol analizy wskazujący, że białe mają w pozycji miażdżącą przewagę.

Strzałka adnotacyjna wskazuje, która strona prowadzi aktywny atak w pozycji.

Znak ⌓ wprowadza wariant, który komentator uważa za lepszy od omawianego posunięcia lub linii.

Znak wskazuje, że jedna strona ma dwa gońce działające po polach obu kolorów.

Znak ⊞ wskazuje przewagę jednej strony w kontroli centralnych pól.

Międzynarodowy słownik znaków zwięźle wyrażających komentarze i oceny szachowe bez zależności od jednego języka.

Zwięzła notacja określająca dokładne zadanie kompozycji szachowej.

Znak oznaczający piony tego samego koloru stojące na sąsiednich liniach i mogące działać jako całość.

Przeciwne strzałki wskazują, że jedna ze stron tworzy aktywne groźby, odpowiadając na nacisk przeciwnika.

Zakrzywione strzałki wskazują, że jedna ze stron szybciej i skuteczniej zaktywizowała swoje figury.

Znak ⇗ wyróżnia przekątną odgrywającą ważną rolę w analizie pozycji.

Znak oznacza co najmniej dwa piony tej samej strony stojące na jednej linii.

Znak ⊥ wskazuje, że wariant przechodzi do końcówki albo że analiza odwołuje się do tej fazy.

Znak wyróżnia linię szachownicy stanowiącą ważną drogę strategiczną.

Pionowe strzałki wskazują stronę kierującą grą przez tworzenie gróźb wymagających odpowiedzi.

Znaki zakończone grotami oznaczają przewagę w kontroli połowy szachownicy, na której początkowo stoi każdy król.

Znak wskazuje, że korzyści niematerialne w pewnym stopniu równoważą niedobór materiału.

Kwadrat □ oznacza posunięcie uznane przez komentatora za jedyny rozsądny wybór w pozycji.

Znak wskazuje, że istotne gońce obu stron poruszają się po polach przeciwnych kolorów.

Glif oznaczający piona, przed którym na jego linii ani na żadnej z sąsiednich linii nie ma pionów przeciwnika.

Symbol wskazujący, że w komentowanej pozycji jedna strona ma więcej pionów niż druga.

Rodzina znaków oznaczających przewagę kontroli w części szachownicy nazywanej skrzydłem hetmańskim.

Glif wskazujący, że istotne gońce poruszają się po polach tego samego koloru.

Glif oznaczający własne piony, które nie tworzą związanej, wzajemnie wspierającej się grupy.

Okrąg wskazujący, że jedna strona kontroluje więcej użytecznego terytorium i ma większą swobodę manewru.

Litera N oznacza posunięcie przedstawione jako nowe w znanej teorii danego debiutu.

Znaki odnotowujące, że ograniczony czas na zegarze istotnie wpływa na decyzje zawodnika.

Zakres Unicode od U+1FA00 do U+1FA6F przeznaczony na figury wariantowe i inne wyspecjalizowane znaki szachowe.

Dwanaście znaków Unicode reprezentuje sześć klasycznych figur w wersjach białej i czarnej.

Znak × wskazuje podatne pole, piona, figurę lub obszar, który może stać się celem.

Trójkąt △ wprowadza zamiar lub dalszy ciąg wyjaśniający cel posunięcia.

Glif oznaczający pozycję, w której obowiązek wykonania posunięcia szkodzi stronie będącej na ruchu.

Tekstowy format wymiany partii szachowych z danymi nagłówka, ruchami, komentarzami, wariantami i wynikiem.

Jednolinijkowy zapis z sześcioma polami, który pozwala odtworzyć stan pozycji szachowej.

Jednolinijkowy format opisujący pozycję, do którego można dodać uporządkowane operacje dla programów szachowych.

Protokół tekstowy pozwalający interfejsowi graficznemu sterować silnikiem szachowym i odpytywać go.

Protokół linii tekstowych używany przez XBoard, WinBoard i inne programy do sterowania silnikami.

Format binarny łączący pozycje otwarcia z kandydatami ruchów, wagami i danymi uczenia.

Wstępnie obliczone bazy dające dokładne wyniki i dane postępu dla końcówek do siedmiu bierek.

Bazy końcówek do pięciu bierek przechowujące dokładne wyniki i odległość do mata.

Historyczna rodzina baz końcówek od trzech do sześciu bierek, zapewniająca dokładną odległość do mata.

Zarejestrowany typ mediów identyfikujący dane partii szachowych PGN podczas ich wymiany między systemami.

Specjalistyczny język do opisywania wzorców szachowych i wyszukiwania zawierających je partii lub studiów.

System konsekwentnie przypisujący każdej legalnej pozycji początkowej Chess960 numer od 0 do 959.

Rodzina plików ChessBase przechowująca roboczą bazę partii w kilku składnikach o wspólnej nazwie bazowej.

Skompresowane archiwum ChessBase zbierające składniki bazy CBH w jednym pakiecie.

Natywny format ChessBase do przechowywania książki debiutowej jako skoordynowanego zestawu plików.

Protokół komunikatów umożliwiający komputerowi odbieranie pozycji, zmian na polach i danych zegara z elektronicznej szachownicy DGT.

Puste pole zapisywane po ruchu piona o dwa pola, aby oznaczyć możliwość bicia w przelocie.

Jednostka danych dołączana do pozycji EPD za pomocą nazwy operacji, opcjonalnych wartości i końcowego średnika.

Jednowierszowy format tekstowy, za pomocą którego FICS przesyła połączonym programom bieżący stan partii szachowej.

Wstępnie obliczone bazy danych podające dokładne wyniki pozycji końcowych z nie więcej niż siedmioma bierkami.

System klasyfikacji otwarć New In Chess, który używa opisowych liter i liczb do identyfikowania rodzin oraz wariantów.

Reguły PGN dotyczące wstawiania swobodnego tekstu w nawiasach klamrowych albo od średnika do końca wiersza.

Konwencja umieszczająca ustrukturyzowane instrukcje w formie [%command parameter] wewnątrz komentarza PGN w nawiasach klamrowych.

Ścisły, kanoniczny profil PGN służący do tworzenia wymiennych i archiwalnych zapisów partii o przewidywalnym formatowaniu tekstu.

Elastyczny profil PGN, który pozwala czytnikowi przyjmować i normalizować partie przygotowane ręcznie lub zapisane z różnicami w formatowaniu.

Sekcja partii PGN zawierająca ruchy, ich numerację, opcjonalne adnotacje i końcowy znacznik wyniku partii.

Opisowa jednostka danych PGN zawierająca nazwę znacznika i ujętą w cudzysłów wartość tekstową wewnątrz nawiasów kwadratowych.

Minimalny podzbiór eksportu PGN przeznaczony do przechowywania wielu partii bez komentarzy, wariantów i adnotacji liczbowych.

Natywny format bazy danych Scid wykorzystujący powiązane pliki indeksów, treści partii i nazw.

Obowiązkowy, uporządkowany zestaw siedmiu znaczników PGN identyfikujących podstawowe dane opisowe partii.

Rozszerzenie FEN identyfikujące prawa do roszady w Chess960 za pomocą liter linii, na których początkowo stały uprawnione wieże.

Historyczny mechanizm FICS zapisujący czas namysłu, aby opóźnienie sieciowe nie obciążało zegara gracza.

Ustrukturyzowany format tekstowy służący do wymiany danych turniejowych, takich jak uczestnicy, kojarzenia, wyniki i klasyfikacja.

Parametr konfiguracyjny ogłaszany przez silnik szachowy, który interfejs może odczytać lub zmienić za pośrednictwem UCI.

Rozszerzenie FEN dokładnie przedstawiające pozycje Chess960 i prawa do roszady.